Kalbimden akan düşünceleri yazacağım bu incelemeye şu cümleyle başlamak istiyorum: Gelmiş, geçmiş ve gelecekte benim için her zaman yapılmış en iyi oyun olarak kalacak. Hayatımda oynadığım ilk crpg oyunuydu Baldurs Gate 3, oyunu ve oyun türünü anlamak için açtığım ilk kayıt dosyamda crpg mekaniklerine, kamerasına ve oyunun bana vaad ettiği özgürlüğü test ederek başladım oyunla zaman geçirmeye. Oyun ilk başlarda çok karışık geliyor, bana hele öyle bir karışık geldi ki oyunu 3-4 saat oynadıktan sonra 1-2 saat birnevi ''kısa dinlenme'' yapmam gerekiyordu. Ama ilk kayıt dosyamda şurayı burayı kurcalayayım şuna buna dalayım diye diye oyunu oynarken yavaş yavaş oyunu anladım. Oyuna hakim olduğumu hissettikten sonra ise oyunu bitireceğim kayıt dosyamı açtım. DnD ile pek bir aram olmadığı için kafam biraz şişti karakterimi eli ayağı tutan bir şeye çevirmeye çalışırken, bende sikerler böyle işi diyip dümdüz barbar bir insan yaptım. Oyunda yaptığınız her şeyin evrende bir karışılığı oluyor ve buna rağmen istediğiniz her şeyi yapabiliyorsunuz, ikinci ve ana kayıt dosyamda bunu fark ettim mesala. İlk kayıt dosyamda dümdüz tieflinglere yardım ederken ikinci kayıt dosyamda goblinlerle beraber kestik hepsini mesala. Başka bir oyun olsa, sadece drudilere yardım edebilirdiniz ama burda öyle değil işte bu oyunda öyle değil. Bu oyunu diğer oyunlardan ayıran kısım bu işte. Müthiş bir fantastik evrende tamamen özgürsünüz, ve yapımcılar oyunu yaparken sizin bu özgürlükle yapabileceğiniz her şeyi düşünüp ona göre diyaloglar hatta bazen tamamen yeni hikaye yolları yazmış, seslendirmiş, dizaynlamış... Belki oyunu oynayan 10 milyon insandan 10'unun göreceği bulacağı içerikler var oyunda ama bunlara bile diyaloglar yazılmış. Keşfedecek şey oyunda sonsuz bakın gerçekten sonsuz, oyun bu ya illa sonu vardır diyip geçmeyin bildiğiniz sonsuz. Hiç bir insan tek başına bu oyundaki içeriklerin hepsini tecrübe edemeyecek mesala, oyunu sonsuz yapan bu. İsterseniz 121. kez sıfırdan başlayın hikayeye, belki hikayenin en sonunda olsa bile diğer 120 kayıt dosyanızdan başka bir şeye denk geleceksiniz. Bu oyunu bu kadar özel kılan şey de bu işte, hayır bu kadar çok içerik olması değil, bu kadar çok sevgiyle şefkatle özveriyle aşkla üzerine titrenilerek yapılmış olması. İzin verirseniz son kısma da beni bu incelemeyi yazmaya iten sebebi anlatmak istiyorum. Evvala bir şekilde oyunun sonuna geldim, çok spoiler vermeyeyim, son cutscene'i izledim ve ardından güzel bir müzik şeklinde creditleri okumaya başladım. Okuyorum, okuyorum, her okuduğumda gözüme sebebini bilmediğim bir ağlama hissiyatı geliyor. Neyse creditler akmaya devam ediyor, bende okumaya derken bir anda creditlerde bir kısım geldi... ''Words From The Team'' Okudukça gözyaşları süzülmeye başladı yavaş yavaş, tutamadım kendimi. Bu şaheseri yapan insanların verdiği mücadeleyi, zorlukları, her ne pahasına olursa olsun tutkularını takip ettiklerini gördükçe iyice ağlamaya başladım ekran başında. Oyunun gelişimi boyunca ailesinden insanları kaybedenler, evcil hayvanlarını kaybedenler, eşine çocuklarına annelerine teşekkür edenler... Sonlara doğru bir tanesi ise beni tamamen dağıttı, yakında vefat edecek olan annesine etmiş teşekkürlerini... Bu kadar sevgiyle, şefkatle, tutkuyla bir oyun yapılırsa böyle bir şah eser çıkıyor ortaya işte. Orospu çocuğu ubisoft zenci samuray yapacağına, orospu çocuğu EA aynı oyunu 24 yıldır çıkartacağına amına soktuğumun oyunlarını 1 yılda yetiştircez diye piç eden bütün yapımcılar oturup tek tek ders alsın bu oyundan.