Recent reviews by maciek.popkulturnik

Curse of the Dead Gods to nie jest kolejna bezmyślna rąbanka. To mroczny, gęsty od atmosfery „indyk”, który stawia na precyzję rodem z Dark Souls i ryzyko rodem z Darkest Dungeon. Zamiast kolorowej orgii wybuchów, dostajemy duszne, mezoamerykańskie świątynie, gdzie jedynym przyjacielem jest płonąca pochodnia, a największym wrogiem - własna chciwość.
Mechanika walki zasługuje na najwyższe uznanie. Feedback uderzeń jest po prostu soczysty, a system trzech broni (główna, pomocnicza, ciężka) pozwala na tworzenie morderczych kombinacji. Kontry i uniki wymagają idealnego timingu i zarządzania wytrzymałością. Tu nie ma miejsca na błędy.
Najciekawszym, a zarazem najbardziej kontrowersyjnym elementem jest system korupcji. Każdy krok, każda oferta złożona bóstwom za cenę własnej krwi, przybliża nas do otrzymania klątwy. I tu pojawia się zgrzyt: o ile zarządzanie tym wskaźnikiem jest świetnym konceptem strategicznym, o tyle same klątwy bywają niespójne. Czasami trafisz na coś, co pomaga (np. lepsza widoczność pułapek), a innym razem gra rzuca ci kłody pod nogi w sposób najbardziej irytujący. Momentami miałem wrażenie, że gra karze mnie za samą chęć pójścia dalej, co bywa frustrujące.
Mimo to, oprawa wizualna i system światła robią ogromne wrażenie. Cień to realne zagrożenie – w ciemnościach otrzymujemy większe obrażenia, co zmusza do ciągłego żonglowania pochodnią i bronią. To gra dla purystów gameplay‘u, którzy od fabuły (której tu niemal nie ma) wolą perfekcyjnie dopracowane mechaniki i ciężki, mroczny klimat.

Plusy:
-Wybitny system walki: Satysfakcjonująca, wymagająca i „mięsista” mechanika, która premiuje umiejętności gracza.
-System światła: Mechanika oświetlenia realnie wpływa na strategię i potęguje gęstą atmosferę horroru.
-Strategiczne mapy: Planowanie ścieżki w stylu Slay the Spire daje poczucie kontroli nad własnym losem (i zgubą).

Minusy:
-Nierówne klątwy: Losowość systemu korupcji potrafi zepsuć świetny run przez czysto upierdliwe efekty.
-Powtarzalność: Tylko trzy motywy świątyń sprawiają, że po kilku godzinach lokacje zaczynają wyglądać identycznie.
-Brak narracji: Całkowity brak postaci niezależnych czy dialogów może sprawić, że świat wyda się niektórym zbyt pusty i pretekstowy.

W morzu powtarzalnych "roguelików", Metal Eden jawi się jako zbawienna odskocznia; klasyczna, liniowa kampania FPS, która stawia na czystą akcję i styl. Produkcja studia Reikon (twórców świetnego RUINERa) to wariacja na temat Titanfalla i DOOM-a, w której feeling ruchu jest równie ważny, co celność.
Wcielamy się w ASKA – jednostkę Hyper Unit, która musi spenetrować monolityczne miasto Moebius. Największym atutem gry jest bez wątpienia model poruszania się. Bieganie po ścianach, używanie haków grawitacyjnych czy zmiana w opancerzoną kulę odbywa się z niezwykłą płynnością. Strzelanie nie ustępuje mu kroku - podstawowy pistolet maszynowy z nieskończoną amunicją daje tyle frajdy, że rzadko chce się go zmieniać (choć od 3 misji lepsze bronie energetyczne są niezbędne do płynnego eliminowania przeciwników). To rzadki przykład gry, która "płynie", a każda arena staje się placem zabaw dla akrobaty z karabinem.
Wizualnie gra zachwyca. Brutalistyczna architektura, neonowa paleta barw i inspiracje takimi klasykami jak Ghost in the Shell tworzą unikalny klimat. Niestety, inspiracje zahaczają też o sferę fabularną, co wychodzi grze bokiem. Scenariusz przypomina słabe fanfiction inspirowane Evangelionem – jest pełen pretensjonalnych monologów, które próbują być głębokie, a wychodzą kiczowato. Historia o "mocy przyjaźni" w tak brutalnym świecie po prostu zgrzyta. Jedyne co pozostaje z graczem na długo to tekst kierowany do naszej bohaterki „Give 'em hell, Hyper!“
Największą barierą jest jednak stosunek ceny do zawartości. Oryginalne 40 dolarów (ok. 160 zł) za 4-5 godzin zabawy to propozycja odważna, by nie powiedzieć – ryzykowna. Dodajmy do tego problemy techniczne, jak nieszczęsne patche czyszczące zapisy gry czy błędy z optymalizacją, a otrzymamy obraz gry genialnej w swoich założeniach, ale niedoszlifowanej. To fantastyczny fundament pod coś większego, na który warto polować podczas promocji.

Plusy:
- Genialny Movement: Połączenie parkouru, jetpacków i dashy sprawia, że walka jest niesamowicie dynamiczna.
- Zjawiskowa Oprawa: Styl graficzny i art direction to światowa czołówka gier niezależnych.
- Skondensowana Akcja: Brak zapychaczy i nudnych mechanik – to czysty, intensywny FPS od początku do końca.

Minusy:
- Słaba i Pretensjonalna Fabuła: Dialogi bywają męczące, a historia jest najsłabszym ogniwem produkcji.
- Wysoka Cena: Bardzo krótki czas rozgrywki (ok. 5h) sprawia, że pełna cena wydaje się wygórowana.
- Problemy Techniczne: Błędy z zapisami gry i specyficzne bugi psują ostateczny odbiór.

Kiedy pierwszy raz uruchamia się Bright Memory: Infinite, ma się wrażenie, że obcujemy z sennym koszmarem nastolatka zakochanego w grach akcji – i mówię to jako komplement. Produkt stworzony głównie przez jednego dewelopera ze studia FYQD, tytuł ten jest technicznym fenomenem, który zawstydza niejednego giganta branży AAA. To gra, która pyta: „Po co wybierać między strzelanką a slasherem?”, a potem daje ci obie te rzeczy naraz, ubrane w niesamowitą oprawę wizualną.
Fabuła rzuca nas w rok 2036. Agentka Shelia Tan bada sprawę nadnaturalnej czarnej dziury. Mówiąc wprost: scenariusz to chaotyczny miszmasz motywów sci-fi klasy B. Postacie pojawiają się i znikają bez większego sensu, a stawka wydaje się abstrakcyjna. Jednak gdy tylko zaczniemy ślizgać się po zalanych deszczem dachach w wiejskich Chinach, tnąc starożytnych wojowników kataną, pytanie „dlaczego” przestaje mieć znaczenie. Liczy się tylko „jak”.
Gameplay to wysokooktanowy taniec. Nie tylko pociągamy za spust; parujemy pociski mieczem, używamy przedziwnej psionicznej rękawicy, by zawiesić wrogów w powietrzu to jeszcze poruszamy się jak ninja w stylu Shadow Warrior. Flow gry przypomina hybrydę Titanfalla z Devil May Cry. Optymalizacja to prawdopodobnie największe osiągnięcie twórców. Dzięki wsparciu DLSS i FSR tytuł działa wyśmienicie nawet na słabszym sprzęcie, oferując detale i refleksy, które oszałamiają.
Mimo swojego blasku, Infinite jest „nieskończone” tylko z nazwy i głębi wizualnej, bo na pewno nie w długości. Kampanię można ukończyć w około 2-3 godziny. To epicka przygoda w rozmiarze „mini”. Niektóre mechaniki, jak nielimitowany blok czy pewne umiejętności miecza, są ewidentnie zbyt silne, co pozwala przejść przez bossów bez większego wysiłku.
Gdyby jeszcze z dwie godzinki i kilka nowych trybów byłoby rewelacyjnie.

Plusy:
Mistrzostwo wizualne i optymalizacja: Grafika poziomu AAA, która działa płynnie niemal na każdym komputerze.
Uzależniający system walki: Bezbłędne połączenie strzelania, walki wręcz i mocy specjalnych.
AA+? Niesamowite osiągnięcie mikro-zespołu, będące dowodem na wyższość pasji nad korporacyjnym budżetem.

Minusy:
Ekstremalnie krótka: Gra kończy się w momencie, gdy zaczynamy w pełni czuć system walki (ok. 3h).
Narracyjny chaos: Fabuła jest niezrozumiałym bełkotem bez głębi.
Problemy z balansem: Niektóre umiejętności są tak potężne, że czynią walkę zbyt prostą nawet na wysokim poziomie trudności.

Chciałem spróbować pierowowzoru zanim zabiorę się za tytuł z 2023 roku. LotF wygląda jakby bardzo chciał być "mroczny i epicki", a wyszedł po prostu mierny i oto główne powody, dla których ten tytuł budzi u mnie tak negatywne emocje:
- Wizualna nuda i brak orientacji
Największym grzechem gry jest okropny design lokacji. Większość gry spędzamy w korytarzach i zamczyskach, które są do bólu szare, bure i nudne. Brak unikalnych punktów orientacyjnych sprawia, że świat jest skrajnie nieczytelny - łatwo się zgubić nie dlatego, że świat jest skomplikowany, ale dlatego, że każde przejście wygląda identycznie.
- Walka, która boli (dosłownie)
Nie ma tu w ogóle precyzji jak w grach od FromSoftware. Toporność walki wręcz odrzuca. Postać porusza się, jakby brodziła w gęstym błocie, a wyprowadzanie ciosów ciężką bronią trwa wieki. Feeling uderzeń jest gumowy, a ociężałość bohatera sprawia, że starcia są bardziej frustrujące niż wymagające.
- Estetyka "zbuntowanego nastolatka"
Design przeciwników i pancerzy to podręcznikowy przykład przesadnej stylizacji. Wszystko wygląda jak wyjęte z zeszytu nastolatka, który chciał narysować "coś mrocznego":
Zbroje są gigantyczne i nieproporcjonalne.
Przeciwnicy są do bólu nijacy, pozbawieni głębi czy ciekawego motywu przewodniego.
Całość sprawia wrażenie generycznego fantasy, które próbuje nadrabiać brak pomysłu kolcami i ciężką stalą.

W popularnych recenzjach widzę, że często przewijały się również inne zarzuty:
Problemy techniczne: Gra w dniu premiery (i długo po niej) słynęła z licznych crashy i spadków klatek, nawet na mocnych PC (już to poprawiono ale minęło prawie 12 lat).
Nijaka fabuła: Nie dotrwałem do rozwinięcia historii ale podobno główny bohater, jest całkowicie pozbawiony charyzmy, a historia nie daje żadnego powodu, by brnąć dalej w ten szary świat.
Nierówny poziom trudności: Często wspominano o tym, że gra jest źle zbalansowana – bossowie bywają banalni, podczas gdy zwykłe moby potrafią irytować przez kiepskie hitboxy.

Ja sobie jednak odpuszczę.

Kiedy pierwszy raz wkroczyłem do świata Atomic Heart, poczułem uderzenie nostalgii przemieszanej z lekkim niepokojem. To nie jest po prostu kolejna strzelanka; to fascynujący, choć momentami chaotyczny miks gatunkowy, który bez bicia przyznaje się do swoich inspiracji klasyką immersive simów. Wyobraźcie sobie, że BioShock i Fallout spotykają się na dancingowej imprezie w alternatywnym Związku Radzieckim lat 50., a za barem stoi Duke Nukem.

Wizualnie gra to absolutny majstersztyk. Radziecki retrofuturyzm w wydaniu studia Mundfish jest „bardzo spoko”, to świat sterylny, monumentalny, a jednocześnie wykrzywiony. Architektura i design przeciwników budzą podziw; te wszystkie lśniące roboty i mutanty są zaprojektowane z niesamowitą dbałością o detale. Eksploracja nagradza skrupulatne zbieractwo (looting jest tu wyjątkowo satysfakcjonujący dzięki mechanice „zasysania” przedmiotów rękawicą), co pozwala na konstruowanie potężnych ulepszeń (niezbędnych w walce z robotami). Choć fabuła bywa przewidywalna i oparta na utartych schematach, to świat jako całość, jego specyficzny humor i genialny polski dubbing sprawiają, że chce się w nim przebywać.

Walka to brutalny balet. Mix dynamicznego strzelania z mięsistą walką wręcz, przypominającą nieco Dead Island, daje masę frajdy. Przeciwnicy są „w cholerę trudni” i potrafią boleśnie ukarać za błędy, zwłaszcza że potrafią się odradzać na otwartej przestrzeni, co zmusza do ciągłej czujności i obserwowania otoczenia. Nasza eksperymentalna rękawica z mocami polimerowymi dodaje głębi starciom - mrożenie czy podrzucanie wrogów w powietrze to nie tylko efektowne wizualnie sztuczki, ale na pewnym etapie konieczność.

Nie wszystko jednak błyszczy jak pancerz robota „Nataszy”. Otwarty świat bywa męczący, jazda samochodem kuleje, a nieustępliwe patrole sprawiają, że eksploracja między głównymi lokacjami staje się momentami przykrym obowiązkiem. Dodatkowo, system skradania wydaje się dodany na siłę i praktycznie z niego nie korzystałem. Mimo to, ścieżka dźwiękowa (ten miks radzieckich klasyków z metalem w stylu Micka Gordona!) to absolutny banger, który katowałem długo po wyłączeniu komputera.

Plusy:
- Genialny styl artystyczny i oprawa audio: Miks retrofuturyzmu ze świetnym soundtrackiem buduje niepowtarzalny klimat.
- Satysfakcjonujący system walki i craftingu: Połączenie broni białej, palnej i mocy rękawicy daje ogromne pole do popisu.
- Świetna optymalizacja: Gra wygląda obłędnie, a przy tym działa niesamowicie płynnie nawet na starszych maszynach.

Minusy:
- Uciążliwy otwarty świat: Nadmierna liczba odradzających się wrogów i słaba jazda autem wybijają z rytmu.
- Protagonista i dialogi: Główny bohater bywa irytujący, a niektóre wymiany zdań (szczególnie w wersji angielskiej) brzmią nienaturalnie.
- Niewykorzystany potencjał skradania: Mechanika ta jest praktycznie bezużyteczna i zbędna w obliczu otwartej walki.

W grach z segmentu „AA” drzemie specyficzna magia, którą wielomilionowe hity często tracą: odwaga do bycia eksperymentalnym, a nawet nieco „drewnianym” w imię czystej frajdy. Flintlock: The Siege of Dawn od studia A44 to właśnie taki tytuł. Nie próbuje wymyślić koła na nowo, ale montuje do niego piekielnie ostre kolce.
Od momentu, gdy wcielamy się w Nor Vanek, staje się jasne, że to nie jest typowy, wyczerpujący Soulslike. To raczej Souls-lite, rodzaj gry, która szanuje czas gracza. Jako ktoś, kto widział zarówno za dużo jak i za mało napisu „You Died” (odbiłem się od większości Soulslike‘owych tytułów), uznałem podejście Flintlock za odświeżające. Gra łączy rytmiczne parowanie rodem z Sekiro z mobilnością zręcznościowej platformówki. Tutaj nie tylko turlamy się w błocie, a robimy podwójne skoki, śmigamy przez magiczne portale i używamy pistoletu skałkowego, by przerwać ataki boga (tak, dobrze przeczytaliście - boga, bo w tej grze zabijamy bogów). To swoiste „the best of” gier akcji ostatniej dekady, przypominające klimatem trylogię Prince of Persia z połowy lat 2000.

Sercem gry jest relacja między Nor a jej lisim towarzyszem, Enkim. Ich przekomarzanie się to dusza narracji. Choć główny wątek – zabijanie mściwych bogów – jest dość standardowy, więź tej dwójki sprawia, że podróż ma sens. Enki nie jest tylko maszynką do czytania notatek; to mechaniczne przedłużenie walki, nakładające klątwy na wrogów, byśmy mogli wykonać efektowną egzekucję prochem i mieczem.

Czy gra jest dopracowana? Nie do końca. Można natknąć się na błędy dźwięku, czasem „pływające” sterowanie może spowodować nagłą śmierć, a spadając z obronnego muru natrafić na jakieś dziwne artefakty. Ale jeśli przymkniecie oko na te niedociągnięcia, odkryjecie rytmiczny, wybuchowy „taniec”, który daje ogromną satysfakcję. To intensywna przygoda na 6-12 godzin, która wie, kiedy zejść ze sceny.

To gra dla ludzi, którzy lubią ideę Soulsów, ale nie chcą traktować grania jak drugiego etatu, o taka przygodówka z pięknym światem dla niedzielnego gracza (czyli dla mnie).

Plusy:
Dynamiczna walka: Świetne połączenie broni białej, palnej i magii, które nagradza agresję i styl.
Mobilność i wertykalność: Podwójne skoki i wybuchające beczki sprawiają, że eksploracja jest znacznie swobodniejsza niż u sztywnych konkurentów.
Przekonujący duet: Chemia i dubbing Nor oraz Enkiego wyciągają prostą fabułę na wyższy poziom.

Minusy:
Problemy techniczne: Nierówny poziom głośności dialogów, spadki klatek i sporadyczne błędy przy chwytaniu krawędzi.
Brak głębi: Mała różnorodność broni i pancerzy; świat mimo, że na mapie duży to lokacje są do siebie bardzo podobne (mimo oryginalnej stylistyki).
Skala: Tylko „kilku“ głównych bossów może rozczarować osoby szukające epickiego wyzwania na dziesiątki godzin.

Jeśli jesteście fanami klasycznego Carmageddona i na widok nowego tytułu w serii poczuliście dreszcze, przemyślcie zakup dwa razy. Carmageddon: Rogue Shift to gra, która z kultową marką ma wspólny jedynie tytuł wykupiony dla marketingu. Wygląda to niestety na „skok na kasę” żerujący na nostalgii graczy, który w rzeczywistości nie oferuje nic z ducha oryginału.
To nie jest Carmageddon Największym grzechem twórców jest całkowite niezrozumienie materiału źródłowego. Carmageddon nigdy nie był grą o nudnych wyścigach na zamkniętych, klaustrofobicznych torach. To była wolność, totalna destrukcja i sianie chaosu na otwartych mapach. Tutaj tę wolność nam odebrano. Nie można wygrać poprzez eliminację wszystkich przechodniów (zastąpionych tu zresztą bezpłciowymi zombie), a destrukcja przeciwników przestała być głównym celem, stając się jedynie dodatkiem do liniowych wyścigów. Zniknął Max Damage, zniknął charakterystyczny styl, a gra przypomina bardziej mobilną podróbkę lub ubogiego krewniaka Twisted Metal niż pełnoprawną kontynuację serii.

Techniczna tragedia: Model jazdy to absolutny żart, auta prowadzi się po prostu okropnie. Brak tu precyzji, jakiejkolwiek głębi czy zachęty do kreatywnych manewrów. Kolizje są skopane, a gra na padzie praktycznie nie działa.
Warstwa techniczna leży i kwiczy. Optymalizacja w zasadzie nie istnieje (a spełniam rekomendowane parametry z nawiązką). Co więcej, oprawa graficzna i gameplay są tak powtarzalne, że po 5 minutach widziałeś już wszystko, co ta gra ma do zaoferowania. Co z tego, że mamy może z 2 pojazdy przypominajace kultowe maszyny jak poza tym nie ma nic co nawiązuje do chociażby TDR2000.

Nuda, nuda i jeszcze raz nuda: Rozgrywka jest zwyczajnie jałowa. Przeciwnicy albo bezmyślnie gnają przed siebie, dając się łatwo zestrzelić, albo sztucznie na nas czekają. Po zniszczeniu wracają praktycznie od razu na tor, a poza standardowymi brońmi nie ma nic wymyślnego (spreżyny? bijak? beczki? - zapomnijcie). Nie ma tu miejsca na widowiskowe akcje, skoki z ramp czy sprytne eliminacje. To monotonna strzelanka samochodowa, w której przez większość czasu po prostu jedziesz przed siebie i trzymasz przycisk strzału (a i tak jest to jednorazowa akcja bo jeden power-up to jeden strzał).

Werdykt: To prawdopodobnie najgorsza rzecz, jaka spotkała tę markę i moje ogromne rozczarowanie, większe chyba niż przy Painkillerze. Gra jest nudna, technicznie niedopracowana i całkowicie pozbawiona tożsamości. Formuła została spłycona do wyścigów w formie roguelike’owego turnieju. Sam wrócę chyba do Reincarnation. Tytuł ten można rozważyć jedynie przy ogromnej promocji (-80% to minimum) i dopiero po naprawieniu błędów wieku niemowlęcego (choć i wtedy pewnie szkoda na ten tytuł czasu).

Pierwszy AC, który mnie zatrzymał na dłużej niż dwie godziny i do którego jeszcze wrócę.

Assassin’s Creed Origins to nie tyle kolejna odsłona serii, co moment szczerego rachunku sumienia. Ubisoft wyraźnie zrozumiał, że formuła Assassin’s Creed się wyczerpała i zamiast ją pudrować, postanowił ją rozebrać do fundamentów. Efektem jest gra, która bardziej opowiada o narodzinach idei niż o jej mitologii.

Bayek z Siwy to jeden z najbardziej ludzkich protagonistów w historii serii. Nie jest symbolem Bractwa ani ideologicznym manifestem; jest ojcem, który stracił syna, i człowiekiem, którego gniew stopniowo przeradza się w refleksję. Jego historia nie zawsze uderza z siłą Ezio, ale ma w sobie emocjonalną uczciwość i ciężar, który zostaje z graczem na długo.

Rozgrywka wyraźnie odcina się od klasycznego AC. Walka przestaje być efektowną układanką kontr, a staje się bardziej taktyczna i wymagająca. Broń ma wagę, przeciwnicy potrafią otoczyć i zdominować, a poziom postaci realnie wpływa na skuteczność działań (czasem aż za bardzo). System RPG daje swobodę, ale jednocześnie wprowadza grind, który potrafi osłabić immersję, zwłaszcza gdy „ciche zabójstwo” przestaje być ciche z powodu statystyk.

Prawdziwą siłą gry jest jednak Egipt. Ogromny, skąpany w słońcu, pełen kontrastów i detali. Płynięcie Nilem o zachodzie słońca, wspinaczka na piramidy czy zwykłe błądzenie po wioskach daje poczucie obcowania z żywym światem, a nie checklistą aktywności. Eksploracja nagradza nie tylko łupem, ale też opowieściami; małymi, ludzkimi dramatami wpisanymi w historię.

Assassin’s Creed Origins nie jest grą idealną i nie jest „czystym” Assassin’s Creed. Jest jednak odważną próbą nowego początku - nierówną, momentami zbyt rozwleczoną, ale pełną ambicji i serca. To pierwszy AC, który mnie porwał i mogę polecić z czystym sumieniem. Ogarnąłem wątek główny ale zostało mi jeszcze dużo misji pobocznych i kilka z dodatków dlatego jeszcze do Egiptu wrócę.

Zanurzenie się w Monument Valley 3 przypomina powrót do pięknego snu, w którym geometria drwi z logiki, a każdy kadr zasługuje na miano dzieła sztuki. Jako Noor, uczennica latarnika, przemierzamy świat, w którym morze stało się jednocześnie barierą i mostem. Wprowadzenie łodzi to strzał w dziesiątkę - zmienia ona statyczne dotąd dioramy w morską odyseję. W przywracaniu światła upadającym ruinom pośród przybierających wód kryje się głębokie, niemal melancholijne piękno. Gra emanuje emocjonalnym ciężarem, dotykając tematu straty i wspólnoty w sposób, o którym poprzednie części jedynie wspominały.
Niestety, to doświadczenie słodko-gorzkie. Choć dodatkowe elementy (poza głównymi planszami) wnoszą potrzebną głębię, główna kampania wydaje się niezwykle ulotna. Dla weteranów serii, zagadki – choć genialne pod kątem perspektywy – rzadko stawiają opór, który sprawiłby, że momenty „eureka!” wybrzmiałyby w pełni. To arcydzieło designu sensorycznego, które jednak sprawia wrażenie zbioru pięknych miniatur, a nie w pełni domkniętej epopei. Kontrowersje wokół „nieukończenia” gry w dniu premiery rzuciły cień na jej debiut, lecz w obecnym stanie to wciąż kojąca, choć krótka medytacja nad światłem i cieniem.

Plusy:
Audiowizualny majstersztyk: Bezkonkurencyjny styl artystyczny i kojąca ścieżka dźwiękowa.
Głębia emocjonalna: Dojrzalsza opowieść skupiona na odbudowie wspólnoty.
Mechanika żeglugi: Łódź dodaje nowej skali i przyjemnego poczucia eksploracji.

Minusy:
Czas rozgrywki: Główny wątek można ukończyć w dwie godziny.
Poziom trudności: Zagadki są często zbyt proste dla fanów serii.
Stosunek ceny do zawartości: Premierowa cena wydaje się wygórowana jak na tak krótką przygodę.

Slay the Princess zaczyna się jak banalna bajka: idziesz leśną ścieżką, docierasz do chatki i słyszysz, że musisz zabić księżniczkę w piwnicy, aby ocalić świat. Bardzo szybko okazuje się jednak, że to nie zadanie, lecz pytanie - o zaufanie, sens i odpowiedzialność.

Rozgrywka jest skrajnie minimalistyczna: wybory i dialogi. I właśnie w tym tkwi jej siła. Każda decyzja nie tylko zmienia bieg wydarzeń, ale ujawnia coś o twoich motywacjach; czy kieruje tobą strach, obowiązek, empatia, bunt, a może pragnienie bliskości. Fabuła rozgałęzia się w oszałamiający sposób, zapętla, zaprzecza sama sobie i „pamięta”, co już przeżyłeś. Horror nie wynika tu z nagłych straszaków, lecz z egzystencjalnego napięcia i niepewności, komu (jeśli w ogóle) można zaufać.

Oprawa artystyczna robi ogromne wrażenie. Ręcznie rysowane, ołówkowe ilustracje są surowe, niepokojące i zmienne, jak sama opowieść. Dubbing Jonathana Simsa i Nichole Goodnight to absolutna klasa, dialogi potrafią w jednej chwili być zabawne, czułe i przerażające. Muzyka jest subtelna, ale zostaje w głowie długo po zakończeniu gry. Aby „zobaczyć wszystko”, trzeba poświęcić sporo czasu i energii psychicznej i to bywa męczące, mimo, że do finału opowieści można dotrzeć po 2h.

Slay the Princess to nie tylko gra, lecz doświadczenie, które podważa twoje przekonania i zostaje z tobą na długo.

+ PLUSY: niezwykła narracja; genialny dubbing; odważna, filozoficzna tematyka
– MINUSY: brak klasycznego gameplayu; emocjonalnie wyczerpująca