Ulotność każdej radości nie powinna czynić nas smutnymi. Każdy zastrzyk endorfin wywołany radosną chwilą - powinniśmy uczyć się każdego dnia czerpać z tego uczucia maksimum. Być w tej chwili. Zanurzeni w zupie czasoprzestrzennego odczuwania i przeżywania w synchronicznej Einstainowskiej relatywistycznej subiektywnej jednoczesności. Doświadczać radości nawet z najmniejszego sukcesu czy święta.
To przeżywanie każdego dnia, jakby to było święto, każdej sekundy jakby to była ostatnia sekunda, a każdego bodźca z uważnością - to definicja przetwarzania sacrum w profanum w szarej rzeczywistości.
I nie zapominajmy przede wszystkim, największej prawdy - że nawet najlepszy kebab ma smutne epitafium w ceramicznej misie.

Dwa na grubym cieście, baranina ostry sos - i nie chcę myśleć o jutrzejszym dniu.

Non omnis obsrał cogito ergo srum, exegi monumentum aere penis.