Jedna z najlepszych gier, w jaką miałam przyjemność zagrać.

Gra prowadzi nas przez depresyjną historię o kobiecie w średnim wieku, która zdecydowała się popełnić samobójstwo.
Typowa odosobniona kociara z bloku, każdy pewnie taką zna. Zaskakujące jest to, że niby nudna, szara postać protagonistki posiada charakter i przemienia się wewnętrznie z chaptera na chapter.

Jeśli chodzi o grafikę - na początku gra wydawała mi się szkaradna, jakbym odpaliła gierkę na kompie sprzed 15 lat. Jednak już w trakcie i na samym końcu jestem zachwycona - to cudowny zabieg oddający szarość i toporność codziennego życia, jak i stan emocjonalny głównej bohaterki. Wszelkie widoczne niedociągnięcia, przycięcia, trzaski tylko dodają grze charakteru i w końcu zdajemy sobie sprawę, że nie może być inaczej - że taka sama gra w innym, estetycznym wydaniu (przy okazji pożerającym nam dane) nie będzie tą samą, przejmującą historią. Już wiemy, że gra jest majtersztykiem, dziełem przemyślanym od początku do końca.

The Cat Lady podejmuje tematy trudne - nie pieści się z nami i już na samym początku daje nam w twarz. Problematyka depresji, straty, bezsilności i samotności jest bardzo trudna do określenia nawet w fachowej literaturze, dlatego niecodziennym wyzwaniem jest przenieść to w świat gry. I na dodatek zrobić to rewelacyjnie. Tutaj nie czytamy kolejnego, suchego artykułu lub publikacji na ten temat - my w tym uczestniczymy i przechodzimy przez to wszystko razem z Susan.

Najbardziej straszny (i zarazem specyficznie piękny) jest smutny klimat tej gry - uczucie beznadziei i przeraźliwej samotności. Nigdy niczego takiego nie czułam w żadnej innej grze, a ostatnio posiadam i gram w gry w podobnej stylistyce. Przykładowo, sceny w psychiatryku to taka surowość i bezsilność, że ciężko wytrzymać.

Gra, pomimo że oznaczona jako horror, nie straszy w oklepany, tani sposób. Są momenty, w których można bardziej podskoczyć, ale jest to kwestia wyższego dźwięku lub czegoś niespodziewanego, co ma uzasadnienie w historii. Okazuje się, że najstraszniejsze potwory to zwykli ludzie, których obdarzamy zaufaniem lub gdy oddziela nas od nich tylko ściana.

Co ważne, nasz umysł i Susan zlewa się w jeden - obie nie wiemy, czy obecna rzeczywistość jest tą prawdziwą? Czy może to już sen lub halucynacje wywołane lekami? Rozmawiamy z realnymi postaciami, ze zmarłymi czy z duchami? Wydarzenia stają się tak surrealistyczne, że czujemy się jak szaleńcy - komu zaufać? Innemu człowiekowi czy własnemu umysłowi?

Co bardzo mi się podoba w tej grze? Że jest tutaj miejsce na promyk nadziei. Że depresja czy traumatyczne przeżycia nie muszą przekreślać całego życia, że można znaleźć w sobie siłę, by walczyć z tymi wyniszczającymi demonami, wyrwać się z marazmu identycznych dni. Największą rolę odgrywa tutaj relacja, przyjaźń, możliwość rozmowy i zrozumienia. Tylko tyle i aż tyle, by powoli ruszyć dalej.

Dodatkowo mieszanina ambientowej (przypomina mi się pierwszy WATCH_DOGS) i rockowej muzyki tworzy z tej gry coś niesamowitego.

Zdecydowanie polecam to dzieło każdemu, nadeszła już idealna pora roku na zanurzenie się w tej opowieści.

Wciśnij dowolny przycisk by żyć.