“Journey to the Center of the Earth” to przykład gry, która mając całkiem ciekawy punkt wyjścia i intrygujące uniwersum, zupełnie nie potrafi zdyskontować żadnego z elementów swojego potencjału. Historia nie angażuje, postacie są papierowe, a świat przedstawiony sprawia wrażenie chaotycznego zlepku pomysłów spisanych podczas zakrapianej samogonem burzy mózgów.

Na dodatek – z uwagi na problemy techniczne, a przede wszystkim mało intuicyjną nawigację po lokacjach oraz pixel hunting – stawiane przez grę zagadki, zamiast testować umysł, sprawdzają raczej cierpliwość i poziom szczęścia, znacznie częściej frustrując niż satysfakcjonując.

W efekcie otrzymujemy tytuł, który chwilami sugeruje, że mógłby być czymś więcej, ale ostatecznie pozostawia po sobie głównie zmęczenie i poczucie straconego czasu.

Zalety:
+ kilka dobrze skonstruowanych, satysfakcjonujących zagadek.
+ ścieżka dźwiękowa ma fragmenty, które pasowałyby do lepszej gry.
+ ani razu nie wysypała się do pulpitu.

Wady:
- nudna, przewidywalna fabuła; absolutnie niewykorzystany potencjał świata Verne'a; bezbarwni bohaterowie.
- fatalnie rozwiązane poruszanie się po lokacjach; nagminnie zdarzające się blokowanie protagonistki, wymuszające wczytywanie gry.
- sporo źle skonstruowanych łamigłówek, w niesprawiedliwy sposób utrudniających znalezienie rozwiązania.
- zdarzające się polowanie na pixele.
- niestety, ani razu nie wysypała się do pulpitu, więc musiałem się z nią męczyć.

Ocena: 3/10

Pełna recenzja: https://kulturaobrazkowa.pl/journey-to-the-center-of-the-earth-2003/