A więc, temu cholernemu Jackowi nie chciało się umierać. Jest słaby i wiele zapomniał - ale żyje! Powrócił! Choć ledwo, bo na koniec GR1 nieomal umarł - do tego stopnia, że najwyraźniej musiał na nowo nauczyć się poruszać i walczyć ( a przynajmniej tak to fabularnie tłumaczą twórcy). Tak naprawdę jest to po prostu przebiegły sposób na zresetowanie progresu postaci z jedynki oraz danie graczowi nowych możliwości rozwoju. W każdym razie w dwójce protagonista mierzy się z kultem tajemniczej sztucznej inteligencji, którego przedstawiciele ostatnio zaczęli nękać Wieżę (która nadal nie doszła ze sobą do ładu po pierwszej części nawiasem mówiąc), co ciekawe, z zewnątrz. W ramach nieco krótszej niż jedynka przygody (ta część nie otrzymała bowiem dodatku), przemierzymy niemal w równych ilościach Wieżę, jak i tereny poza nią. Także przy pomocy nowej zabawki Jacka - motora. Aha, no i GR2 idzie o wiele bardziej w narrację niż jedynka; i nawet nie idzie mu to najgorzej. Mamy bowiem grupkę sojuszników i każdego z nich twórcy przynajmniej starali się wykreować na unikalnego i charakterystycznego.

Otóż kompletnie nieświeże; jak okiem sięgnąć, nie ma bowiem ani krzty roślinności. Wszędzie łyse skały, ruiny mostów i miast - i choć twórcy starali się urozmaicić sekwencje poza Wieżą ( chociażby poprzez sekwencję, w której bohatera wraz z jego motorem połyka wielki mecharobal ), tak moich oczu to nie oszukało - poza dosłownie jednym etapem (który polega na jakże skomplikowanym wyborze w kolejności wykonania trzech obligatoryjnych lokacji położonych w trzech różnych częściach pustkowi i warto tu zaznaczyć, że jest to wybitnie nudny etap), sekwencje z motorem są wybitnie liniowe i ogromne prędkości (wraz z turbo) nie mogły tego faktu przykryć. W tych etapach dosłownie nie da się zgubić; zawsze pędzimy we właściwym kierunku - nawet jeśli okazjonalnie rozjeżdżamy wrogów z ogromną prędkością albo musimy zsiąść z motora, by zebrać znajdźkę, czy utorować drogę dla samego pojazdu. Nie sposób tego interpretować inaczej niż jako ciekawego urozmaicenia.

O sekwencjach z motorem już wspomniałem, ale przecież nie na tym ta gra polega. No bo jak się w to właściwie gra? Czy bieganie z wielkim nożem po ścianach i robienie improwizowanych mechakebabów z przeciwników dalej sprawa taką frajdę jak w jedynce?

Otóż tak. I jest nawet lepiej.

Nawet nie dlatego, że dodali ten cholerny motor. Chodzi mi tu o inne usprawnienia. Mamy tu nowe umiejętności (lepiej dopasowane do świata gry). Mamy tutaj wingsuit, choć odblokowujemy go stosunkowo późno. I przede wszystkim, mamy pierdolony unik. Nie wiem i nie chcę wiedzieć, dlaczego w jedynce i w dodatku do niej było go wcale, ale tutaj widać jak na dłoni, jak bardzo poszerza to możliwości taktyczne gracza.
Zaskakująco szybko wleciał mi tu więc taki stan flow - siekanie kolejnych przeciwników przychodziło mi o wiele płynniej niż w jedynce, choć bez setek śmierci nie mogło się obyć. I to pomimo faktu, że GR2 jest grą w dużej mierze łatwiejszą niż GR1 (chyba dla wyrównania, ale walki z bossami są akurat trudniejsze).

GR2 nie powala mnie co prawda ani grafiką, ani udźwiękowieniem, choć w obu tych kwestiach prezentuje się BARDZO DOBRZE; na tyle, że widać po nim, że to gra współczesna. Efekty świetlne, oteksturowanie, bryzgająca krew (i okazjonalnie… odpryski metalu) czy nakurwiający w głośnikach synthwave (który jest nawet lepszy jak w jedynce) - to wszystko tworzy obraz, na który się przyjemnie patrzy (a może przyjemnie słucha?). Do tego należy wspomnieć o usprawnionym interfejsie względem poprzedniej odsłony - nie tylko jest łatwiejszy dostęp do kluczowych funkcji, ale też wygląda on po prostu lepiej. Metaliczne powierzchnie lśnią, neony i lampki świecą, sojusznicy coś gadają do ucha (okazjonalnie nawet ciekawe rzeczy), a przeciwnicy umierają z krzykiem (lub metalicznymi odgłosami).
Pełen pakiet.

…tak dalej nie byłbym w stanie z nimi dojść do ładu, kiedy oni się właściwie spawnują. Bo tak, w kilku konkretnych lokacjach przy ich przechodzeniu przeciwnicy potrafili mi się po prostu nie zespawnować, co uniemożliwiało postęp i zmuszało do wczytania do ostatniego punktu kontrolnego. W jednej lokacji nawet udawało mi się sukcesywnie do niej wchodzić w wersji bez załadowanych modeli kontenerów (które w tamtym konkretnym miejscu stanowiły większość powierzchni).
Wspomniałem wcześniej o tym, że GR2 próbuje mocniej iść w narracyjność niż jedynka. Problem w tym, że nie do końca mu się to udaje. Wygląda to tak, jakby twórcy nie mogli dojść ze sobą do ładu, czy ta fabuła ma być tłem, czy ważną częścią gry; w efekcie nie jest ani tym, ani tym. Bo mamy tutaj cutscenki (choć nieszczególnie skomplikowane), mamy kilkanaście postaci, które w teorii miałyby być unikalne. Postacie te jednak pomimo mniejszego lub większego potencjału dostają szalenie mało czasu ekranowego. Najbardziej chyba mnie to boli w przypadku Adriana Bakunina, który poza współdzieleniem nazwiska z jednym z ojców ideologii anarchizmu, był istotną postacią w fabule jedynki, a dokładniej dodatku do niej - wówczas stał on po ,,tej złej” stronie, a w dwójce mamy go jako naszego sojusznika. I wielka szkoda, że jego postać wykorzystana jest w tak małym stopniu; czuję, że gdyby jego wątek został bardziej rozwinięty, dostalibyśmy ciekawą historię w stylu ,,byłem zły, ale odkupiłem swoje winy”. A tak tylko przewija się w kilku sekwencjach.
Warto tu też wspomnieć o jednej z kluczowych postaci wśród społeczności Wieży, a więc przywódcę ugrupowania, któremu pomaga Jack - chodzi tu oczywiście o Connora. Jest on kreowany na takiego żartownisia i sympatycznego chama o ciętym języku i przyznam szczerze, że uważam go za najlepiej napisaną postać w grze. Ale on po prostu ♥♥♥♥♥ umiera w połowie gry. Najzwyczajniej w świecie kompletnie z dupy zostaje zdekapitowany, tym samym pozbawiając grę najciekawszej postaci, co do której miałem wielkie nadzieje, że fabuła ciekawie ją rozwinie.

Odnoszę wrażenie, że twórcy bardzo chcieli stworzyć GR2 w taki sposób, aby w jak największej ilości aspektów widać było, że to sequel. Grafika, dźwięki, motoryka postaci, gameplay - zasadniczo wszystko, co do czego twórcy mieli pewność, że jest dobre w jedynce, tutaj zostało przez nich ulepszone. Natomiast wprowadzone nowości są trochę niewygładzone - choć miło się ogląda cutscenki czy robi wypad poza Wieżę, tak ciężko uznać te nowości za coś, czym gra mogła by się bronić. Ale w sumie, to czy jest na co narzekać? W gruncie rzeczy dalej wchodzi ostre flow, dalej siekanie wrogów jest świetne, a muzyka wali mocno. I prawdę mówiąc, szkoda tylko, że fabuła nie jest tak dobra, jak być mogła. Jest jedynie niezła. Choć i tak lepsza niż w jedynce. Poza tym to dość modelowy sequel - poprawił on prawie wszystko. I za to tą grę cenię.

Jeśli recenzja Ci się spodobała, zachęcam do sprawdzenia innych moich recenzji i mojego profilu kuratora - https://store.steampowered.com/curator/44615284/ - po pustkowiach może pomykać tylko jeden motor...