Level değil, arkadaş sayısı düşünce eğlence de düştü. Bir zamanlar akşamı ‘son bir maç’ diye açar, sabahı ‘son bir el’ diye kapatırdık. Discord/TS’de sesler üst üste biner, klavye tıkırtıları aramızdaki şifre olurdu. Klan etiketleri gururdu; pingimiz kötü olsa bile kalbimiz hep aynı lobiye bağlanırdı. O haritayı ezberlemiştik: hangi köşede saklanılır, hangi anda ‘rush’ denir, kim önce bombayı kurar… Yama notlarını bayram sabahı gibi okur, kozmetikleri değil, birbirimizi kollardık. Şimdi sunucular değişti, listeler eksildi, nickler sessizce griye döndü. Galibiyet ekranı parlıyor ama içi boş; başarım açılıyor ama paylaşacak omuz yok. İtiraf: oyunun tadı, ekrandaki piksellerde değil; aynı anda gülüp aynı anda yenildiğimiz o odalarda saklıymış. Belki de o yüzden menüler daha karanlık, müzikler biraz daha uzak geliyor.

Bu bir veda değil; daha çok, sahneden çekilen bir selam. Eğer buraya kadar okuduysan, demek ki profilimde gezmeye değer görmüşsün beni. O halde senden bir şey istiyorum: gözlerini bir anlığına kapat, kulaklığını takmışsın gibi düşün; o eski çağrıyı duyuyor musun? ‘Hazır mısınız?’ İşte o anın sıcaklığını hatırla. Eski iyi zamanlarımızı hatırla…

"29:10.2025