GRUNN TEAM

Ja ja, lieve kindertjes, we hebben weer een nieuwe POTW!

Nu is het je misschien opgevallen: Bart heeft Grand Theft Auto V gekocht. Nou, kindertjes, het is weer ouderwets schieten, tieten en helikopters:
Ik liep dus net over de straat en een vrij schamel geklede jongedame weigerde aan de kant te gaan. Vanuit mijn kant van het verhaal was haar kant wel te zien (haha).
Oh, en ook te koop trouwens. Ik had dus de volgende opties.
A) Doorlopen en negeren.
B) Bedreigen en dan doorlopen.
C) De auto rechts jatten, haar negeren en wegrijden.
D) Eerst achter haar gaan staan, een suckerpunch uitdelen en weglopen.
E) Die vuile taffeshoer helemaal de moeder schieten en vervolgens haar geld jatten.
F) ....?

In ieder geval: de keuze is reuze.
Echter, ik had een klein momentje van bezinning. De wereld van GTA is natuurlijk een afspiegeling van de echte wereld, waarin je ook keuzes moet afwegen.
Ik, als nette burgelijke oetlul, kon me dan ook niet voorstellen dat zij, de ordinaire pleurishoer, dit zonder reden deed.
Van binnen zijn we allemaal roze, zeg ik dan, en willen we allemaal, zoals een vrij bekende man uit het midden-oosten ooit aanraadde, behandeld worden zoals we zelf mensen behandelen.
Vandaar besloot ik haar te volgen. Daar loop je dan. Een mislukte jongen van de straat, donker en werkloos, achter wiegende heupjes in de mooie zon van Los Santos aan.
Ja, ik weet het lieve kindertjes, jullie pikkies staan al in de paringsstand als jullie zoiets lezen, maar ik bedoel het normaal.

Tekeningen zijn niet om op te karnen Job.

Ik probeerde te lezen in haar bewegingen. Geen vreemde motoriek, geen missende elementen. Mishandeld kon ik wel wegstrepen.
Na deze jongedame een minuut of 15 gevolgd te hebben, vond ik het welletjes. Ze weigerde normaal tegen me te praten en toen ik een geweer trok om haar te dwingen haar verhaal te doen, begon ze op me te schieten.
Kinderachtig en mij expres een publiek vernederen, deed mij overhalen de trekker over te halen. Licht gewond, begon ze te rennen. Voor haar leven, al kon je haar leven niet helemaal een leven noemen.
Denkend in oplossingen als altijd, pakte ik een motor en volgde haar. Haar langzaam, zoals een kat een muis kan opjagen, speelde ik met haar weerzinwekkende wens om te blijven rennen en vastklampend aan haar nutteloze bestaan.
Uiteindelijk in een hoekje, onder een viaduct vaststaand bleef ze schreeuwen. Werd het toch optie D? Nee, kindertjes. Het werd F) ...? Machete.
Na haar gore, uitgewoonde en kapot gemaakte lichaam aan flarden te hebben gesneden dacht ik in nutteloosheid te zijn vervallen. Was ik niet gewoon de gangster? De moordenaar?
Hoe kon dit gebeuren? Ik wilde haar toch alleen onderzoeken?

Terwijl ik naar haar keek, mijn mes druppend van het bloed, haar lichaam nog verder naar de taffes dan voor mijn ingrijpen en haar ogen eindelijk de passende zielloosheid bereikt, kwam een windvlaag voorbij.
Zo'n zucht wind welke haar ziel waarschijnlijk meenam. Naast haar ziel dwarrelde ook nog een foto uit haar tas. Een alles verklarende foto.
Volmaakt liep ik weg. Ik ben geen moordenaar. Ik ben een held, een bevrijder.

http://aijaa.com/kYkubT

het bovenstaande verhaal ging uiteraard over coensmoeder


Gefeliciteerd Timmy, Playboy of the week!