It is a really good game. At the beginning, I thought it was a horror game, with the whole mansion setting and people dying over and over again, so it felt really strange and a bit unsettling. But then I realized it is actually not about horror at all. The more I played, the more it turned into this emotional, story-driven experience about memories and relationships. It also made me wonder if those timelines really exist, or if everything is just fragments of memory and imagination. And it kind of makes me think, if it were possible, would I want to travel back just to meet the people I miss again, not to change anything, just to see them one more time. That feeling stayed with me even after I finished the game.

Impostor Factory, To the Moon serisini seven biri olarak benim için yine çok özel bir deneyimdi. Freebird Games’in tüm oyunlarını oynamış biri olarak, bu oyuna da büyük beklentiyle girdim ve genel olarak beklentimi karşıladı.

Hikaye anlatımı yine çok güçlü ve yer yer gerçekten duygulandırıyor; bazı anlarda gözlerim doldu -yine. Atmosferi, müzikleri ve karakterleriyle içine çekmeyi başarıyor.

Açıkçası finali beni serinin diğer oyunları kadar derinden etkilemedi, ama yine de başından sonuna kadar keyifle oynadım.

Kısacası: Eğer bu tarz hikaye odaklı oyunları seviyorsanız, kesinlikle şans verilmesi gereken bir yapım.

This 2D pixel game has made me cry multiple times throughout the play through. The reveal near the end made me bawled my eyes out.
In saying that, like all freebird games, it is more a walking simulator and not really a game. Not that I have any problem with that but some would want to know before buying. Nevertheless it is still an absolute master piece of a story.
Ricebot IS really just a rice cooker 😂