mal bi sey

Kızgın kuşlara mastürbasyon yapardım. Yaklaşık 13 yaşımdayken kızgın kuşları SEVİYORUM, her oyunu oynuyordum ve sahip oldukları her oyuncağı satın alıyordum. Bir gün kızgın kuşlar oynuyordum ki aniden büyük kırmızı kuş beni tahrik etti. Dayanamadım, çıldırmak üzereydim. Büyük, uzun Willy'mi çıkarıp mastürbasyon yapmaya karar verdim.
Kendimi hiç bu kadar iyi hissetmemiştim, çok geçmeden bunu her gün yapmaya devam ettim ve bundan hiç sıkılmadım! O büyük kırmızı kuş çok ateşliydi ve mavi olanlar da çok tatlıydı. Bugün bile bunu hâlâ yaptığımı itiraf etmekten mutluyum.

If I killed you with a shotgun, then I've come to the right place.My friend, I'm sorry. I am really sure that you are a good and honest person, as well as a player. I didn't justify myself. I just wanted to make sure you didn't get upset. If I had a defibrillator, I would have picked you up, I'm sorry. I really feel lousy.

selam ben emir bu benim hakan ile olan arkadaşlık öyküm Yıl 2006. Irak’ın Musul çevresi… Ortalık toz, duman. Her köşe bir tuzak.
Hakan, ABD’ye genç yaşta göç etmiş bir Türk’tü. Sessiz, soğukkanlı bir keskin nişancıydı.
Ben, Brooklyn doğumluydum. Esprilerle ölüm korkusunu bastıran bir makineli tüfekçiydim.

Bir gün konvoyumuz pusuya düştü. Ateş altında kalmıştım. Çatıda bir keskin nişancı bana nişan almıştı. O anda bir kurşun onu yere serdi.
Dönüp baktım. Bir köşede Hakan, tüfeğini indiriyordu.

“O mermiyi borçlandım,” dedim.
“Belki bir kahveyle ödersin,” dedi.

O günden sonra ayrılmadık. Devriyelerde hep yan yanaydık. Ben ona içgüdülerimi öğrettim, o bana sabrı.
Bir gece nöbette dedim ki:

“Buraya kimseye güvenmeden geldim. Ama biri arkamı kollayacaksa, o sensin.”

Hakan sadece gülümsedi.
Savaş bitti. Ama biz asker değil, artık kardeştik.

bu adam allah olsun bence

selam ben ercan bu benim hakan ile olan arkadaşlık öyküm Yıl 2006. Irak’ın Musul çevresi… Ortalık toz, duman. Her köşe bir tuzak.
Hakan, ABD’ye genç yaşta göç etmiş bir Türk’tü. Sessiz, soğukkanlı bir keskin nişancıydı.
Ben, Brooklyn doğumluydum. Esprilerle ölüm korkusunu bastıran bir makineli tüfekçiydim.

Bir gün konvoyumuz pusuya düştü. Ateş altında kalmıştım. Çatıda bir keskin nişancı bana nişan almıştı. O anda bir kurşun onu yere serdi.
Dönüp baktım. Bir köşede Hakan, tüfeğini indiriyordu.

“O mermiyi borçlandım,” dedim.
“Belki bir kahveyle ödersin,” dedi.

O günden sonra ayrılmadık. Devriyelerde hep yan yanaydık. Ben ona içgüdülerimi öğrettim, o bana sabrı.
Bir gece nöbette dedim ki:

“Buraya kimseye güvenmeden geldim. Ama biri arkamı kollayacaksa, o sensin.”

Hakan sadece gülümsedi.
Savaş bitti. Ama biz asker değil, artık kardeştik.