Cantus describit ardorem inter corporum propinquitatem.
Narrator loquitur de pulsu interius, qui crescit sicut strepitus.
Sensuum confusio — calor, cutis, fragor sonitus — circumvolvunt eum.

Vociferatur se in momento vivere, non in verbis aut promissis.
Corpus et furor sunt praesentia vera.
Circum pellem, veritas latet: affectus sunt asperi, sed sinceri.

Repetitio et vis soni efficiunt quasi fluctus,
quae animum et corpus simul absorbent.