●▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬●▬▬▬▬▬▬▬▬๑۩۩๑▬▬▬▬▬▬▬▬▬●▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬●
रिकाम्या मळबांत लटकत आंग, मोगान आडखळून पडपी दैवाचो एक निर्जीव अंकुर.
थकल्लो आनी मार खाल्लो, गुन्यांवकार आनी विसरून गेल्लो, काळखांतल्यान वयर लटकून, तोंड नाशिल्लीं सपनां.

जो आपलो जीव दुसऱ्याक ओंपता तो आपलें रगत व्हांवप अपरिहार्य. जो निराश मोगा खातीर बळी दिता ताका दुकां व्हांवपाक लायतले.

अपेसाचें सार म्हळ्यार शरण येवप.

ह्या संवसारांत मनीसजातीचें नशीब कितें थारायता? कांय अदृश्य जीव वा कायदो, जसो देवाचो हात संवसाराचेर उडटा? उण्यांत उणें मनशाक आपले इत्सेचेर लेगीत सत्ता ना हें खरें.
●▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬●▬▬▬▬▬▬▬▬๑۩۩๑▬▬▬▬▬▬▬▬▬●▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬