modestus, egressus e culina ubi cenam optimam consumperat, ad carcerem lente redibat. ♥♥♥ ambularet, sic cogitabat, "numquam cenam meliorem gustavi; numquam vinum suavius bibi. sollicitus tamen sum. nam coquus illam cenam et mihi et strythioni paravit, sed ego solus consumpsi. nunc mihi necesse est hanc rem strythioni explicare. fortuna tamen mihi favet, quod strythio est vir magnae patientiae, minimique cibi." ubi carceri, appropinquavit, portam apertam vidit. "di immortales!" clamacit permotus. "strythio, num portam carceris apertam religuisti! neminem neglegentiorem quam te novi." carcerem ingressus, portas omnium cellarum apertas invenit. ♥♥♥ hoc vidisset. "eheu!" inquit. "omnes apertae sunt! captivi, e cellis elapsi, omnes fugerunt!" modestus rem anxious cogitavit. nesciebat enim quo captivi fugissent; intellegere non poterat cur strythio abesset. "quid facere debeo? periculosum est hic manere ubi me centurio invenire potest. una est spes salutis. mihi fugiendum est. o strythio, strythio! coegisti me stationem deserere. me perfugam fecisti. sed deos testes facio. invitus stationem desero, invitus centurionis iram fugio."