Olim in temporibus antiquis, erat viator ignotus qui per terras vagabatur. Hic viator non quaerebat aurum, non quaerebat gloriam, sed quaerebat ludum infinitum, ubi pugnae, amicitiae et fabulae semper renascebantur. In arena digitali, ubi hostes ex umbris emergunt et amici ex casu inveniri possunt, ipse factus est legenda inter mortales.

Dicunt illum saepe vicisse ♥♥♥ omnia amissa essent. Dicunt illum risisse ubi alii lacrimabant. Dicunt illum plus temporis consumpsisse in consilio quam in victoria, sed semper ♥♥♥ honore.

In noctibus longis, sub lumine lunae artificiali monitoris, audiebatur vox eius clara: “Venite mecum, socii, nam non est finis, sed initium.”

Et ita, fabula crescit, linea post lineam, usque ad infinitum. Quia haec non est historia unius hominis, sed omnium qui in ludo conveniunt. Omnes sunt pars huius carminis sine fine, omnes sunt memoriae vivae in pagina quae numquam clauditur.

Finis? Non est finis. Solum verba, verba, verba, quae flumina efficiunt et montes implent, quae per saecula manebunt sicut echo in cavernis aeternitatis.