Miałem napisać tę recenzję już przy samym początku gry, ale uznałem, że nie jest to jeszcze dobry moment na pisanie czegoś sensownego w tak krótkim czasie od rozpoczęcia gry.

No i odkładałem to na tyle długo, aż doszedłem do finału, zrobiłem wszystkie zakończenia, a sam zapis z gry był ukończony w 100% ze wszystkich aktywności.

No i nie wiem w sumie co mam powiedzieć.

Po każdej fabularnej grze z otwartym światem czułem pustkę, żal, ale i czasem nawet spełnienie, że dokończyłem daną mi opowieść, natomiast po Cyberpunku nie czuję nic z tych rzeczy.

Nawet zakończenia nie wywołały na mnie mocnego wrażenia, nie było efektu "wow" który mi towarzyszył przez początki gry jak i jej dalsze etapy.

Jedyne co mi teraz towarzyszy to niedosyt.

Przechodzenie jednej gry przez prawie pół roku na 100% powinno mnie zniszczyć mentalnie tak jak to miało miejsce przy fabule Red Dead Redemption 2, gdzie po ponad 175 godzinach jak nie i więcej dostałem chyba największego growego kaca w swoim życiu.

O swojej batalii z Detroit: Become Human nawet nie wspomnę, bo odbiło się to na mnie jeszcze gorzej.

To co jest w tym wszystkim dziwne, to to, że poświęciłem Cyberpunkowi kilkadziesiąt godzin więcej niż dwie wymienione wcześniej gry, a wcale nie czuję się jakiś wypalony czy zmęczony. Wręcz przeciwnie.
Czuję że chcę jeszcze więcej.

To nie tak, że mam ochotę przejść od nowa całą fabułę nową postacią z inną ścieżką... Ja dalej pragnę ogrywać swój pierwotny save w nieskończoność, wiedząc, że nic więcej już mnie tam nie czeka.

To trochę tak jak ludzie w Night City którzy zatracili samych siebie wspinając się po szczeblach kariery w korporacji czy między hierarchią gangów, lub tak jak to mawiał Jackie - próbowali stać się legendą Night City. "Pierwszą Ligą"

I przyznam że zatraciłem się w tej grze tak samo jak ci wszyscy fikcyjni bohaterowie.

Cieszę się że rozpocząłem swoją przygodę w Night City dopiero niespełna 5 lat po premierze tej jakże zacnej produkcji, warto było czekać.

Cyberpunk mnie uzależnił i stał się kolejnym konsumenckim elementem współczesnej popkultury w której fikcyjny świat i jego bohaterowie kształtują moje przekonania w życiu jak i charakter.

Dedykuję tę recenzję jedynemu i niepowtarzalnemu Johnnemu Silverhandowi, a zwłaszcza panu Michałowi Żebrowskiemu za wspaniały dubbing.