Karanlık ormanın kıyısında, zamanın unuttuğu topraklarda, efsanelere sığmayan bir manzara belirir. Gökyüzü mor, yer yer yıldırımlar düşüyor; büyünün yoğunluğu havayı titretiyor. Ve orada, devasa, zırhlı bir savaş atı — gözlerinde yıldız tozu parıltısı, toynaklarında kıvılcım — bir varlığın üzerine binmiş duruyor. Bu varlık, efsanevi Zencius, kudretli ama kadersiz bir savaşçı, kaderin cilvesiyle artık bir binek olmuş. At, onun sırtında lord edasıyla oturmuş, dizgin yerine dreadlock'larını tutmuş. Her adımda toprak çatlıyor, etraflarındaki goblinler dualar etmeye başlıyor. Artık kimin binici, kimin binek olduğu çağlar boyunca tartışılacak... ama bu efsane, “Atını Süren Zenci Değil, Zencisini Süren Attı” diye anılacak.