Ἐν τοῖς ἀναριθμήτοις δρόμοις, οἷς πλανᾶται ὁ νοῦς τῶν ἀνθρώπων, εἷς ἐστίν ὃν οἱ πολλοὶ διαφεύγουσιν· ἡ ὁδὸς ἡ εἴσω. Ὁ γὰρ ἄνθρωπος, τὸν κόσμον ζητῶν γνῶναι, ὅμοιός ἐστιν ὁδοιπόρῳ μετροῦντι τὴν θάλασσαν, τὴν ἑαυτοῦ δὲ καρδίαν ἀγνοοῦντι. Ἀποκρίσεις ζητεῖ ἐν τοῖς ἄστροις, ἐν ταῖς τύχαις ἐθνῶν, ἐν ταῖς φωναῖς τῶν θεῶν, λανθάνει δὲ ὅτι τὸ μέγιστον μυστήριον ἐν αὐτῷ κεῖται.
Πᾶν τὸ γεννώμενον πρὸς τὸ τέλος ἴεται· πᾶν τὸ κινούμενον τὴν μορφὴν μεταβάλλει· πᾶσα δὲ μεταβολὴ νέαν ἀλήθειαν ἀναφαίνει. Τοιοῦτος ὁ νόμος τοῦ εἶναι· οὐδὲν μένει, καὶ ἡ ἀκίνητος πέτρα τὸν χρόνον ἐν ἑαυτῇ ἀναπνέει. Ἀλλ’ ἐν τούτῳ τῷ ῥεύματι μόνον ὁ ἄνθρωπος δύναται τὴν ἑαυτοῦ κίνησιν γνῶναι· ἐν τούτῳ ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ καὶ τὸ βάρος.
Μὴ ζήτει σοφίαν ἐν τῷ πλήθει· τὸ γὰρ πλῆθος οὐ τὴν ἀλήθειαν ἐρά, ἀλλὰ τὴν βεβαίωσιν τῶν φόβων αὐτοῦ. Μὴ ζήτει αὐτὴν ἐν δόξῃ· ἡ γὰρ δόξα σκιὰ ἐστίν, ἣ τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ ἀφανίζεται. Μὴ ζήτει ἐν πλούτῳ· ὁ γὰρ πλοῦτος ἀγγεῖον ἄπληστον, ὃ οὐδέποτε πληροῦται. Ζήτει δὲ ἐκεῖ, ὅπου ἡ σιγὴ κάτοπτρον γίνεται, καὶ ἡ ἐρημία διδάσκαλος.
Ὁ ἑαυτὸν γνοὺς οὐ δεῖται τῆς ἀλλοτρίας ἐπαινέσεως. Οὐ ζητεῖ φιλεῖσθαι ὑπὸ πάντων· ἡ γὰρ ἀγάπη, ἐπὶ πάντας διανεμηθεῖσα, οὐδενὶ ἀνήκει. Οὐ ζητεῖ νοεῖσθαι ὑπὸ πάντων· ἡ γὰρ σύνεσις δῶρόν ἐστιν, ὃ μόνον οἱ ἕτοιμοι δέχονται. Βαδίζει τὴν ἑαυτοῦ ὁδόν, οὔτε πρὸς τοὺς ὀπίσω καλούντας βλέπων, οὔτε πρὸς τοὺς ἔμπροσθεν σεβόμενος.
Κἂν ποτὲ ἔλθῃς πρὸ θυρᾶς, ὅπου ἡ ἀλήθεια κέκρυπται, μὴ κρούσῃς ἰσχυρῶς. ἅψαι αὐτῆς ἡσύχως, ὡς λίθου παλαιοῦ, πλείω μὲν ἔχοντος μνήμην ἢ λόγον. Ἡ γὰρ ἀλήθεια οὐκ ἀνοίγει τοῖς ἀπαιτοῦσιν, ἀλλὰ τοῖς ἀκούουσιν.
Πορεύου οὖν, ὁδοιπόρε, τὸ φῶς φέρων, ὃ οὐ σβέννυσιν ὁ ἄνεμος τῶν ἀμφιβολιῶν. Καὶ μέμνησο· ὁ ἑαυτὸν εὑρών, οὐκέτι ἀπολεῖται ἐν τῷ κόσμῳ