Bu oyunu 150+ saat oynadım. Hâlâ bir noktada Genichiro giriş sahnesine flashback yaşıyorum.
Evet, bu oyunu ÖNERİYORUM. Ama sadece oyun olarak değil…
Bu oyunu ruhsal gelişim kursu, kişisel gelişim semineri ve sinir sistemi yeniden yapılandırma programı olarak tavsiye ediyorum. Oyuna modlar da kurdum yani Sekiro yerine CJ olup. "Groove Street HOME" ve “Ah ♥♥♥♥, here we go again.” diyerek oyuna tekrardan adımımı atıyorum.

1- Bu oyunda ölmek yenilgi değil, günlük rutin

Ben artık “ölüm” kelimesini anlam olarak kaybettim.
Sekiro’da ölmek = Nefes almak
Gerçek hayatta nefes alırken bile içimden “RESTORE RESURRECTION POWER” sesi geliyor.
Komşu kapıyı çaldı, refleks olarak deflect yaptım. Kadın az daha kalp krizi geçiriyordu.
ÖNERİYORUM çünkü başka oyun bunu yapamadı.

2- Guardian Ape – ruh sağlığı sigortam

Guardian Ape'ler bu oyunun boss’u değil, benim ruh danışmanım.
Maymun ve maymunuyla beni öyle dövdü ki artık gerçek hayatta biri beni eleştirince otomatik “parry” yapmaya başladım.
Her defa yenildiğimde terapiye gitmek yerine tekrar denedim çünkü:

Bu maymunlar çetesi beni öldürmek için değil, BENİ OLUŞTURMAK İÇİN VAR.

3- ISSHIN: OYUN BOSS’U DEĞİL, TANRI’NIN TERMINATOR VERSİYONU

Isshin Ashina ile dövüşürken kalp atış hızım 180’e çıktı.
Saat 03.25. Ben ter içinde. Gözler kan toplamış.
Isshin “Show me your resolve, boy!” dedi. Ben IRL sandalyeden düştüm.
Bu oyun kalp krizi simülatörüdür. TAVSİYE EDİYORUM.

4- MİKİRİ COUNTER = TÜRK GENLERİ

Türk genlerimizin içine doğuştan ‘kaykay yaparken düşeni tekmeyle dürtme refleksi’ yüklenmiştir. Mikiri yaparken onu hissediyorsun.
Boss sana mızrak fırlatıyor:
Beyin: “Kaç!”
Sekiro eğitimi almış beyin: “Yoo, üstüne zıplayıp mızrağı ez.”
Bu oyunu bitirdikten sonra gerçek hayatta karşıdan araba gelirken bile bir an mikiri düşünüyorsun.
TEHLİKELİ AMA ÖNERİLİYOR.

SONUÇ:
“Ben shadows değilim, BEN GÖLGENİN TA KENDİSİ OLDUM ve bu oyunu tavsiye ediyorum.”