Install Steam
sign in
|
language
简体中文 (Simplified Chinese)
繁體中文 (Traditional Chinese)
日本語 (Japanese)
한국어 (Korean)
ไทย (Thai)
Bahasa Indonesia (Indonesian)
Bahasa Melayu (Malay) BETA
Български (Bulgarian)
Čeština (Czech)
Dansk (Danish)
Deutsch (German)
Español - España (Spanish - Spain)
Español - Latinoamérica (Spanish - Latin America)
Ελληνικά (Greek)
Français (French)
Italiano (Italian)
Magyar (Hungarian)
Nederlands (Dutch)
Norsk (Norwegian)
Polski (Polish)
Português (Portuguese - Portugal)
Português - Brasil (Portuguese - Brazil)
Română (Romanian)
Русский (Russian)
Suomi (Finnish)
Svenska (Swedish)
Türkçe (Turkish)
Tiếng Việt (Vietnamese)
Українська (Ukrainian)
Report a translation problem

Ne sesin geliyor artık, ne de o tanıdık profilin.
Sanki Project Zomboid’in sessiz kasabalarında,
Kapkaranlık bir evde mahsur kalmış gibiyiz sensiz.
Zombiler kapıda, mermimiz bitmiş,
Ama en büyük eksik; senin o güven veren gölgen.
13. Cuma’da kaçacak bir yer ararken,
Korku değil, senin yokluğun üşütüyor içimizi.
Garry’s Mod’un o kaotik dünyasında,
Her şeyi inşa ettik de bir senin boşluğunu dolduramadık.
Hangi "prop"un arkasına saklandın Bilal Emmi?
Hangi haritanın ucunda unuttun bizi?
No More Room in Hell dedik, dünya doldu taştı,
Ama bizim soframızda, bizim takımda yerin hep boş kaldı.
IoSoccer sahasında pas bekleyen forvet gibiyiz;
Top ayağımızda, gözümüz çizgide,
Ama ortayı kesecek adam, o Emmi'm ortalıklarda yok...
Sevgin ile dopdolu her hâlim.
Hürmetim sonsuz, saygım tarifsiz,
Senden ayrı günlerim hep eksik, hep yarım...
Her yerde belli, adamlığı gözü.
Efendiliğin adı, dostluğun demi,
Kalbimde taht kurmuş, Bilal Emmi.